ممتنع الوجود لذاته آن است که عدم و نیستی از برای آن ضرور باشد نظر به مجرّد ذات با قطع نظر از جمیع جهات و حیثیّات مذکوره، اگر چه ذات تقدیری محض و صرف باشد. این است معنی ممتنع الوجود بالذّات، نه آن که متداول است در نزد جمهور که، ممتنع الوجود بالذّات آن است که ذات آن اقتضا کند عدم را. و ممتنع الوجود بالغیر آن است که نه چنین باشد، بلکه غیر را مدخلیتی در ضرورت عدم او باشد، چنان که در واجب الوجود بالغیر مذکور شد. ( الممتنع الوجود لذاته هو الّذی کان العدم له ضروریّا بالنّظر الی مجرّد ذاته مع قطع النّظر عن جمیع الجهات) و الحيثيّات، و إن كانت الذّات تقديري الوجود، و صرف الفرض. و هذا معنى قولنا: ممتنع الوجود لذاته، لا ما تداول عند الجمهور من أنّه ذات يقتضي العدم. و الممتنع الوجود بالغير هو الّذي ليس كذلك، بل كان للغير مدخل في ضرورة عدمه، كما هو الحال في الواجب الوجود بالغير (من المدخليّة للغير في ضروريّة وجوده). .